มนุษย์หรือปีศาจใครผิด 2
posted on 01 May 2008 07:49 by rancrosider in Anime-Manga
ตอนที่ 3 comrade
ในอดีตนั้น ได้มีมังกรสีแดงสดที่ชอบอยู่ตัวหนึ่ง
ซึ่งเป็นเพื่อนเล่นบ่อยๆ ทั้งยังสุขุมไม่เคยรุกรานมนุษย์เลย
แต่มาวันหนึ่ง ขณะที่จะไปเจอมังกรตัวนั้นตามปกติ แต่มังกรได้หายตัวไป
ที่แห่งนั้นเหลือเพียงร่องรอยโลหิตของมังกรที่มนุษย์ไล่ตามทิ้งไว้
มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ปีศาจฆ่ามนุษย์
มนุษย์ก็ฆ่าปีศาจเหมือนกัน
โลกที่สงบสุขมันไม่มีหรอก
เพียงแต่ว่า...
คิดว่าควรจะให้มนุษย์พินาศย่อยยับมากกว่าก็เท่านั้น
ขณะที่จอมมารกับผู้กล้าเดินผ่านป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งจะไปหามือขวาของผู้กล้า
ก็มีทหารนายหนึ่งบอกว่าทางที่จะเดินไปน่ะ ผ่านไม่ได้
เพราะมีมังกรตัวหนึ่งได้สร้างรังไว้ ซึ่งขวางทางที่จะไป
ซึ่งชีร่าจะจำได้ว่ามังกรตัวนั้นคือมังกรสีแดงสดที่เคยเล่นด้วยในอดีตยังไม่ชีวิตอยู่
แต่ผู้กล้าจะเข้าไปหามังกรคนเดียว โดยบอกให้ชีร่านั่งคอย
ระหว่างที่ชีร่าเบื่อที่จะคอย ก็มีผู้ชายเข้ามาหลีคนหนึ่ง แต่โดนถีบอย่างไรเยื่อใย
แต่อย่างไรก็ตาม ชายคนนี้ก็ทนมือทนเท้าแล้วประกาศนามออกมาว่าชื่อ ลัคชูรี่
ซึ่งลัคชูรี่ก็มีงานที่ต้องทำแต่ผ่านไปไม่ได้ เพราะทหารบอกว่าห้ามไป (ทางที่มีมังกรนั่นแหละ)
ลัคชูรี่จะถามชีร่าว่ารู้จักชายที่ชื่อเอ๊กซ่าหรือไม่ แต่ชีร่าก็ไม่รู้อยู่ดี แล้วก็หลีต่อตามนิสัย
ลัคชูรี่ก็สงสัยว่าทำไมมังกรถึงมาสร้างรังบนทางเดินนะ
ชีร่าก็คิดว่าคงกำลังกกไข่ให้ฝักอยู่เลยไม่ยอมขยับออกจากรัง
ระหว่างนั้นเองก็มีกองทหารกองหนึ่งอาวุธพร้อมมือเดินผ่านมา
ซึ่งทหารกองนี้มาเพื่อที่จะฆ่ามังกร
ชีร่าเริ่มจะเส้นประสาทอดทนขาดทันตาเห็น
ทหารคนหนึ่งพล่ามต่อ
"เพราะว่ามันช่วยไม่ได้หรอกนะดันมาขวางทางเองซะนี่"
"เมื่อกี๊เห็นผู้กล้าอยู่แหมบๆ แต่ขอร้องไม่ทันซะนี่ น่าเสียดายจริงๆ"
แล้วทหารกองนี้ก็เตรียมที่จะเข้าไปเชือดมังกร
แต่ลัคชูรี่เข้ามาห้ามไว้
"หยุดเถอะน่า จะฆ่าจะแกงน่ะ มันน่าเบื่อไม่รู้รึไง"
ชีร่าจะตกใจ ไม่นึกว่าจะมีไอ้บ้าที่ไหนมันพูดแบบนี้นอกจากผู้กล้าอีก
ทหารเริ่มหงุดหงิดที่จะมีหยุดความสำราญตัวเอง
"บ้ารึไง จะปล่อยปีศาจมันทิ้งไว้แบบนี้รึไง"
ลัคชูรี่จะค้อนกลับ
"..แหมก็ ..ความตายของสิ่งมีชีวิตน่ะ มันช่างเจ็บปวดเสี่ยนี่กะไร.. ใช่ม้า"
ทหารด่ากลับ
"มนุษย์กับปีศาจ แยกแยะไม่ออกรึไงวะ บอกนามของแกมา(สราด) !!"
ลัคชูรี่ "ข้ามีนามว่าลัคชูรี่ ชายผู้ถูกเรียกว่ามือขวาของผู้กล้าเอ๊กซ่ายังไงล่ะ !!"
กองทหารเริ่มสับสนงงงวยว่าเพื่อนของผู้กล้ามันจะไม่ฆ่าปีศาจได้ยังไง
"ไอ้ตัวปลอม ขี้โม้ อย่ามาโกหกน่า"
ลัคชูรี่จะบอกว่า
"รอมังกรมันฝักไข่ก่อนก็ได้ แล้วมันก็จะจากไปเองแหละ"
"ถ้าไม่มีคนแส่เข้าไปใกล้ มันก็ไม่ตอบโต้หรอกน่า ระหว่างนั้นก็ใช้เส้นทางอื่นไปก่อน"
"ก็แบบนี้แหละ พวกนายก็ปล่อยมังกรไว้งี้จะดีเอง"
"แต่ถ้ายังจะพูดว่าฆ่ามังกรก็ล่ะ ข้าคนนี้จะขัดขวางเอง"
ทหารจะเริ่มสบถต่อ
"เหอะ ปล่อยปีศาจทิ้งไว้เนี่ยนะ มันฆ่ามนุษย์ไปตั้งเท่าไรแล้ว รู้รึเปล่าล่ะ"
"พวกมันน่ะฆ่าคนบริสุทธิ์ไปเท่าไรแล้ว จะให้พูดอีกครั้งละก็ จะฆ่ามังกรไงล่ะโว้ย"
ลัคชูรี่จะแย้งว่าก็แค่มังกรปกป้องไข่ตัวเอง ไอ้ที่พวกแกพูดน่ะมังกรมันก็ฟังไม่ออกหรอก
ทหารสบถต่อไม่หยุดยั้ง
"แล้วมันยังไงล่ะวะ ปีศาจทุกตัวมันก็เหมือนกัน"
"มังกรตัวนี้จะไม่ฆ่าคนรึไง ? มันไม่เกี่ยวกันว้อย(สราด)"
"ปีศาจน่ะ แม้จะเหลือตัวเดียวก็ต้องฆ่าทิ้งว้อย(สราด)"
ลัคชูรี่ทำท่าเบื่อหน่าย "ไอ้หูทวนลมเอ๊ย" พร้อมตั้งท่าเอามือจับดาบประจำกายทั้งสองเล่ม
"แหม มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ จะขอขัดขวางก็แล้วกัน"
ทหารเริ่มเป็นทหารมีพวกมากเลยได้ใจสบถไปหัวเราะไปไม่ยั้ง
"ทางนี้ไม่มีคนเดียวนะว้อย คิดจะชนะรึไง"
"ไอ้พวกพร่ำว่าเป็นมือขวาผู้กล้าน่ะมีถมเถไป"
ลัคชูรี่เริ่มเย้ยเพราะรำคาญทหารหัวเกรียน "ระดับพวกแกน่ะไม่ต้องวอร์มหรอก เข้ามาไอ้หนู"
ทหารเริ่มใช้ท่าไม้ตายรวมพลังอันแสนจะเป็นท่าบริสุทธิ์ผุดผ่องของฝ่ายมนุษย์
ซึ่งเป็นท่าอันดีเลิศประเสริฐศรี(หมาหมูนั่นเอง)
แต่ไม่อาจสะกิดแม้เศษธุลีของมือขวาผู้กล้าคนนี้
ลัคชูรี่ยั้งมือเอาเท้าสะกิดเกรียนทหารกองนี้พร้อมบอกว่า"โทษที ขายาวไปว่ะ"
ทหารเริ่มบุกถี่มั่วซั่วขึ้น จึงเห็นว่าลัคชูรี่ยังไม่ถอดฝักดาบแม้แต่น้อย
ลัคชูรี่จะโชว์เหนือพร้อมบอกว่าถ้าถอดฝักล่ะก็ พวกแกตายกันไปหมดแล้ว
ทหารนายหนึ่งฉวยโอกาศที่ลัคชูรี่พร่ำเข้าไปล็อคไว้
ขณะที่ลัคชูรี่เริ่มเสียท่า กำลังจะโดนเสียบ ชีร่าก็เข้ามาช่วยไว้เพราะชอบใจ
แล้วเอาพลังเวทอัดกระแทกพื้น เกรียนถึงกับล้มกองเป็นหมาหัวเน่าหมด
ขณะหัวเกรียนเริ่มถอยแต่ยังไม่วายสบถ
"มังกรตัวนั้นน่ะ ไม่ออกจากที่นั่นหรอกเฟ้ย"
"เพราะว่าไข่พวกนั้นน่ะ พวกข้าขยี้ทิ้งไปแล้ว"
"เพราะนึกว่ามังกรจะจากไปเพราะเสียไข่ตัวเองไป แต่มันก็ยังอยู่เนี่ยแหละ"
"ดังนั้นถึงจะมาฆ่ามังกรยังไงล่ะ"
"ไอ้ปีศาจตัวนี้มันก็บ้าแหละนะ ยังพยายามกกไข่อยู่นั่นแหละ"
"มันคงไม่รู้ตัวหรอกมั้งว่าไข่น่ะโดนพวกข้าขยี้ทิ้งไปแล้ว"
ทั้งสบถทั้งหัวเราะ
"ไอ้นั่นน่ะ ไม่ยอมหลีกจนกว่าจะตายนั่นแหละ"
"ตายไปพร้อมๆกับไข่นั่นแหละ !!!"
ชีร่าน็อทหลุดพร้อมจะระเบิดหัวเกรียนทุกเมื่อ
แต่ลัคชูรี่จะตะโกนเรียกสติ ทำให้ชีร่านึกถึงเอ๊กซ่าได้
ลัคชูรี่เลยเดินไปโบกเกรียนแทน ไม่งั้นคงเป็นก้อนโปรตีนไปแล้ว
ลัคชูรี่เลยคิดหาทางจะช่วยมังกร แต่มันก็ไม่เข้าใจภาษามนุษย์อยู่ดี
ชีร่าเลยเดินเข้าไปหามังกรเพื่อนเก่า ระหว่างทางเดินไปก็พบเศษไข่เกลื่อนเต็มไปหมด
มังกรตัวนี้ก็ยังคงจำชีร่าในวัยเด็กที่เคยเล่นด้วย
และมังกรก็รู้ว่าไข่ถูกทำลายไปแล้ว แต่ก็ไม่ยอมออกไป
แต่ชีร่าจะขอร้องให้ไปจากที่นี้ ไม่งั้นอาจจะถูกมนุษย์ฆ่าทิ้ง
ซึ่งชีร่าจะดีใจที่ได้เห็นมังกรเติบโตขึ้นมา และขอร้องให้มีชีวิตอยู่ต่อไป
มังกรก็ได้ร่ำไห้ออกมาทำให้ชีร่ารู้ว่า
"ไม่ใช่เคลื่อนไหวไม่ได้ แต่ไม่ยอมเคลื่อนไหวเองตะหาก"
"เพราะเพื่อที่จะตายไปพร้อมๆกับไข่ของตัวเอง...."
"ชีวิตเสียไปมิอาจกลับคืนมาได้"
"ยิ่งถ้าเป็นคนสำคัญ มันช่างยิ่งทุกข์ทนยิ่งกว่าสิ่งใด ...ฉันเข้าใจ"
ชีร่าร่ำไห้ขอร้องให้มังกรมีชีวิตอยู่ อยู่ต่อไป ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม
มังกรที่ซึ่งยอมเข้าใจชีร่า ก็ได้สยายปีกทะยานจากไป
ชีร่าเริ่มที่จะรู้สึกว่าตัวเองซึบซับผู้กล้ามากไป จึงเริ่มบอกตัวเองว่าห้ามลืมที่เป็นจอมมาร
จำเป็นที่จะต้องฆ่าผู้กล้าซักวันหนึ่ง ก่อนที่ความรู้สึกนี้จะหายไป
ชีร่าจึงถามเอ๊กซ่าว่ามนุษย์กับปีศาจเนี่ยใครผิด
เอ๊กซ่าจึงตอบว่า "เรื่องมังกรสินะ..."
"มันมีเรื่องเล่าอยู่ว่า ไม่ว่าตัวเราจะพบสิ่งใดไม่ว่าเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม"
"ไม่ว่าจะแตกต่างจากเรายังไงก็ตาม มันก็ไม่เกี่ยวกัน จงอย่าลืมความปราถนาดีแก่กันและกัน"
"นั่นสินะ ..ฉันอยากเป็นผู้กล้าเพื่อสร้างโลกที่มนุษย์และปีศาจไม่รบราฆ่าฟันกันเองให้ได้"
ชีร่าคิดว่าถ้ามีโลกแบบนั้น มังกรก็คงไม่เศร้าโศกเสียใจ
"แต่ว่านะ มนุษย์ก็ฆ่าปีศาจ และปีศาจก็ฆ่ามนุษย์"
"โลกอันสงบสุขน่ะ มันมิอาจเป็นได้"
"มีแต่พวกอ่อนแอเท่านั้นที่โศกเศร้า"
"หนทางที่สงบสุขมีเพียงหนึ่งเดียวคือไม่มนุษย์ก็ปีศาจที่สูญพันธุ์ไปข้างหนึ่งเท่านั้น"
"ความฝันของนายน่ะมันอุดมคติก็จริง"
"แต่ไอ้ฝันหวานแบบนั้นน่ะมันใช้กับความเป็นจริงไม่ได้หรอก"
"ไอ้ที่เป็นไปไม่ได้น่ะก็เลิกฝันได้แล้วย่ะ"
เอ๊กซ่าก็ตอบกลับว่า
"แต่ว่ามนุษย์น่ะถ้าฝันเห็นแล้วก็รู้สึกว่าอาจจะไขว่คว้าฝันนั้นได้"
"ถ้าไขว่คว้าไม่ได้ มันก็ไม่จำเป็นต้องฝันเห็นถึงมันไม่ใช่รึไง"
"แต่ไม่ว่าจะเป็นไงก็ช่าง แต่ถ้าฝันเห็นแล้วละก็มันก็น่าจะไขว่คว้ามาได้ไงล่ะ"
"ต่อให้มันลำบากแสนเข็ญ หรือเส้นทางอันแสนยาวไกลก็ตาม ก็ช่างมันซะ"
"แค่นี้มันก็มีความรู้สึกว่าจะคว้ามาได้แล้วล่ะ"
"ฉันจะคว้ามาให้ดู โลกที่มนุษย์อยู่รวมกับปีศาจอย่างสันติน่ะ"
ชีร่าก็ได้แต่ครุ่นคิด
"ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าจะเป็นไปตามที่ผู้กล้าอ่อนแอนี่พูดนะ.."
"ขอฉันอยู่อย่างนี้ไปอีกซะนิด ท่ามกลางความหอมหวานนี้อีกได้มั๊ยนะ..?"
ในอดีตนั้น ได้มีมังกรสีแดงสดที่ชอบอยู่ตัวหนึ่ง
ซึ่งเป็นเพื่อนเล่นบ่อยๆ ทั้งยังสุขุมไม่เคยรุกรานมนุษย์เลย
แต่มาวันหนึ่ง ขณะที่จะไปเจอมังกรตัวนั้นตามปกติ แต่มังกรได้หายตัวไป
ที่แห่งนั้นเหลือเพียงร่องรอยโลหิตของมังกรที่มนุษย์ไล่ตามทิ้งไว้
มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ปีศาจฆ่ามนุษย์
มนุษย์ก็ฆ่าปีศาจเหมือนกัน
โลกที่สงบสุขมันไม่มีหรอก
เพียงแต่ว่า...
คิดว่าควรจะให้มนุษย์พินาศย่อยยับมากกว่าก็เท่านั้น
ขณะที่จอมมารกับผู้กล้าเดินผ่านป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งจะไปหามือขวาของผู้กล้า
ก็มีทหารนายหนึ่งบอกว่าทางที่จะเดินไปน่ะ ผ่านไม่ได้
เพราะมีมังกรตัวหนึ่งได้สร้างรังไว้ ซึ่งขวางทางที่จะไป
ซึ่งชีร่าจะจำได้ว่ามังกรตัวนั้นคือมังกรสีแดงสดที่เคยเล่นด้วยในอดีตยังไม่ชีวิตอยู่
แต่ผู้กล้าจะเข้าไปหามังกรคนเดียว โดยบอกให้ชีร่านั่งคอย
ระหว่างที่ชีร่าเบื่อที่จะคอย ก็มีผู้ชายเข้ามาหลีคนหนึ่ง แต่โดนถีบอย่างไรเยื่อใย
แต่อย่างไรก็ตาม ชายคนนี้ก็ทนมือทนเท้าแล้วประกาศนามออกมาว่าชื่อ ลัคชูรี่
ซึ่งลัคชูรี่ก็มีงานที่ต้องทำแต่ผ่านไปไม่ได้ เพราะทหารบอกว่าห้ามไป (ทางที่มีมังกรนั่นแหละ)
ลัคชูรี่จะถามชีร่าว่ารู้จักชายที่ชื่อเอ๊กซ่าหรือไม่ แต่ชีร่าก็ไม่รู้อยู่ดี แล้วก็หลีต่อตามนิสัย
ลัคชูรี่ก็สงสัยว่าทำไมมังกรถึงมาสร้างรังบนทางเดินนะ
ชีร่าก็คิดว่าคงกำลังกกไข่ให้ฝักอยู่เลยไม่ยอมขยับออกจากรัง
ระหว่างนั้นเองก็มีกองทหารกองหนึ่งอาวุธพร้อมมือเดินผ่านมา
ซึ่งทหารกองนี้มาเพื่อที่จะฆ่ามังกร
ชีร่าเริ่มจะเส้นประสาทอดทนขาดทันตาเห็น
ทหารคนหนึ่งพล่ามต่อ
"เพราะว่ามันช่วยไม่ได้หรอกนะดันมาขวางทางเองซะนี่"
"เมื่อกี๊เห็นผู้กล้าอยู่แหมบๆ แต่ขอร้องไม่ทันซะนี่ น่าเสียดายจริงๆ"
แล้วทหารกองนี้ก็เตรียมที่จะเข้าไปเชือดมังกร
แต่ลัคชูรี่เข้ามาห้ามไว้
"หยุดเถอะน่า จะฆ่าจะแกงน่ะ มันน่าเบื่อไม่รู้รึไง"
ชีร่าจะตกใจ ไม่นึกว่าจะมีไอ้บ้าที่ไหนมันพูดแบบนี้นอกจากผู้กล้าอีก
ทหารเริ่มหงุดหงิดที่จะมีหยุดความสำราญตัวเอง
"บ้ารึไง จะปล่อยปีศาจมันทิ้งไว้แบบนี้รึไง"
ลัคชูรี่จะค้อนกลับ
"..แหมก็ ..ความตายของสิ่งมีชีวิตน่ะ มันช่างเจ็บปวดเสี่ยนี่กะไร.. ใช่ม้า"
ทหารด่ากลับ
"มนุษย์กับปีศาจ แยกแยะไม่ออกรึไงวะ บอกนามของแกมา(สราด) !!"
ลัคชูรี่ "ข้ามีนามว่าลัคชูรี่ ชายผู้ถูกเรียกว่ามือขวาของผู้กล้าเอ๊กซ่ายังไงล่ะ !!"
กองทหารเริ่มสับสนงงงวยว่าเพื่อนของผู้กล้ามันจะไม่ฆ่าปีศาจได้ยังไง
"ไอ้ตัวปลอม ขี้โม้ อย่ามาโกหกน่า"
ลัคชูรี่จะบอกว่า
"รอมังกรมันฝักไข่ก่อนก็ได้ แล้วมันก็จะจากไปเองแหละ"
"ถ้าไม่มีคนแส่เข้าไปใกล้ มันก็ไม่ตอบโต้หรอกน่า ระหว่างนั้นก็ใช้เส้นทางอื่นไปก่อน"
"ก็แบบนี้แหละ พวกนายก็ปล่อยมังกรไว้งี้จะดีเอง"
"แต่ถ้ายังจะพูดว่าฆ่ามังกรก็ล่ะ ข้าคนนี้จะขัดขวางเอง"
ทหารจะเริ่มสบถต่อ
"เหอะ ปล่อยปีศาจทิ้งไว้เนี่ยนะ มันฆ่ามนุษย์ไปตั้งเท่าไรแล้ว รู้รึเปล่าล่ะ"
"พวกมันน่ะฆ่าคนบริสุทธิ์ไปเท่าไรแล้ว จะให้พูดอีกครั้งละก็ จะฆ่ามังกรไงล่ะโว้ย"
ลัคชูรี่จะแย้งว่าก็แค่มังกรปกป้องไข่ตัวเอง ไอ้ที่พวกแกพูดน่ะมังกรมันก็ฟังไม่ออกหรอก
ทหารสบถต่อไม่หยุดยั้ง
"แล้วมันยังไงล่ะวะ ปีศาจทุกตัวมันก็เหมือนกัน"
"มังกรตัวนี้จะไม่ฆ่าคนรึไง ? มันไม่เกี่ยวกันว้อย(สราด)"
"ปีศาจน่ะ แม้จะเหลือตัวเดียวก็ต้องฆ่าทิ้งว้อย(สราด)"
ลัคชูรี่ทำท่าเบื่อหน่าย "ไอ้หูทวนลมเอ๊ย" พร้อมตั้งท่าเอามือจับดาบประจำกายทั้งสองเล่ม
"แหม มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ จะขอขัดขวางก็แล้วกัน"
ทหารเริ่มเป็นทหารมีพวกมากเลยได้ใจสบถไปหัวเราะไปไม่ยั้ง
"ทางนี้ไม่มีคนเดียวนะว้อย คิดจะชนะรึไง"
"ไอ้พวกพร่ำว่าเป็นมือขวาผู้กล้าน่ะมีถมเถไป"
ลัคชูรี่เริ่มเย้ยเพราะรำคาญทหารหัวเกรียน "ระดับพวกแกน่ะไม่ต้องวอร์มหรอก เข้ามาไอ้หนู"
ทหารเริ่มใช้ท่าไม้ตายรวมพลังอันแสนจะเป็นท่าบริสุทธิ์ผุดผ่องของฝ่ายมนุษย์
ซึ่งเป็นท่าอันดีเลิศประเสริฐศรี(หมาหมูนั่นเอง)
แต่ไม่อาจสะกิดแม้เศษธุลีของมือขวาผู้กล้าคนนี้
ลัคชูรี่ยั้งมือเอาเท้าสะกิดเกรียนทหารกองนี้พร้อมบอกว่า"โทษที ขายาวไปว่ะ"
ทหารเริ่มบุกถี่มั่วซั่วขึ้น จึงเห็นว่าลัคชูรี่ยังไม่ถอดฝักดาบแม้แต่น้อย
ลัคชูรี่จะโชว์เหนือพร้อมบอกว่าถ้าถอดฝักล่ะก็ พวกแกตายกันไปหมดแล้ว
ทหารนายหนึ่งฉวยโอกาศที่ลัคชูรี่พร่ำเข้าไปล็อคไว้
ขณะที่ลัคชูรี่เริ่มเสียท่า กำลังจะโดนเสียบ ชีร่าก็เข้ามาช่วยไว้เพราะชอบใจ
แล้วเอาพลังเวทอัดกระแทกพื้น เกรียนถึงกับล้มกองเป็นหมาหัวเน่าหมด
ขณะหัวเกรียนเริ่มถอยแต่ยังไม่วายสบถ
"มังกรตัวนั้นน่ะ ไม่ออกจากที่นั่นหรอกเฟ้ย"
"เพราะว่าไข่พวกนั้นน่ะ พวกข้าขยี้ทิ้งไปแล้ว"
"เพราะนึกว่ามังกรจะจากไปเพราะเสียไข่ตัวเองไป แต่มันก็ยังอยู่เนี่ยแหละ"
"ดังนั้นถึงจะมาฆ่ามังกรยังไงล่ะ"
"ไอ้ปีศาจตัวนี้มันก็บ้าแหละนะ ยังพยายามกกไข่อยู่นั่นแหละ"
"มันคงไม่รู้ตัวหรอกมั้งว่าไข่น่ะโดนพวกข้าขยี้ทิ้งไปแล้ว"
ทั้งสบถทั้งหัวเราะ
"ไอ้นั่นน่ะ ไม่ยอมหลีกจนกว่าจะตายนั่นแหละ"
"ตายไปพร้อมๆกับไข่นั่นแหละ !!!"
ชีร่าน็อทหลุดพร้อมจะระเบิดหัวเกรียนทุกเมื่อ
แต่ลัคชูรี่จะตะโกนเรียกสติ ทำให้ชีร่านึกถึงเอ๊กซ่าได้
ลัคชูรี่เลยเดินไปโบกเกรียนแทน ไม่งั้นคงเป็นก้อนโปรตีนไปแล้ว
ลัคชูรี่เลยคิดหาทางจะช่วยมังกร แต่มันก็ไม่เข้าใจภาษามนุษย์อยู่ดี
ชีร่าเลยเดินเข้าไปหามังกรเพื่อนเก่า ระหว่างทางเดินไปก็พบเศษไข่เกลื่อนเต็มไปหมด
มังกรตัวนี้ก็ยังคงจำชีร่าในวัยเด็กที่เคยเล่นด้วย
และมังกรก็รู้ว่าไข่ถูกทำลายไปแล้ว แต่ก็ไม่ยอมออกไป
แต่ชีร่าจะขอร้องให้ไปจากที่นี้ ไม่งั้นอาจจะถูกมนุษย์ฆ่าทิ้ง
ซึ่งชีร่าจะดีใจที่ได้เห็นมังกรเติบโตขึ้นมา และขอร้องให้มีชีวิตอยู่ต่อไป
มังกรก็ได้ร่ำไห้ออกมาทำให้ชีร่ารู้ว่า
"ไม่ใช่เคลื่อนไหวไม่ได้ แต่ไม่ยอมเคลื่อนไหวเองตะหาก"
"เพราะเพื่อที่จะตายไปพร้อมๆกับไข่ของตัวเอง...."
"ชีวิตเสียไปมิอาจกลับคืนมาได้"
"ยิ่งถ้าเป็นคนสำคัญ มันช่างยิ่งทุกข์ทนยิ่งกว่าสิ่งใด ...ฉันเข้าใจ"
ชีร่าร่ำไห้ขอร้องให้มังกรมีชีวิตอยู่ อยู่ต่อไป ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม
มังกรที่ซึ่งยอมเข้าใจชีร่า ก็ได้สยายปีกทะยานจากไป
ชีร่าเริ่มที่จะรู้สึกว่าตัวเองซึบซับผู้กล้ามากไป จึงเริ่มบอกตัวเองว่าห้ามลืมที่เป็นจอมมาร
จำเป็นที่จะต้องฆ่าผู้กล้าซักวันหนึ่ง ก่อนที่ความรู้สึกนี้จะหายไป
ชีร่าจึงถามเอ๊กซ่าว่ามนุษย์กับปีศาจเนี่ยใครผิด
เอ๊กซ่าจึงตอบว่า "เรื่องมังกรสินะ..."
"มันมีเรื่องเล่าอยู่ว่า ไม่ว่าตัวเราจะพบสิ่งใดไม่ว่าเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม"
"ไม่ว่าจะแตกต่างจากเรายังไงก็ตาม มันก็ไม่เกี่ยวกัน จงอย่าลืมความปราถนาดีแก่กันและกัน"
"นั่นสินะ ..ฉันอยากเป็นผู้กล้าเพื่อสร้างโลกที่มนุษย์และปีศาจไม่รบราฆ่าฟันกันเองให้ได้"
ชีร่าคิดว่าถ้ามีโลกแบบนั้น มังกรก็คงไม่เศร้าโศกเสียใจ
"แต่ว่านะ มนุษย์ก็ฆ่าปีศาจ และปีศาจก็ฆ่ามนุษย์"
"โลกอันสงบสุขน่ะ มันมิอาจเป็นได้"
"มีแต่พวกอ่อนแอเท่านั้นที่โศกเศร้า"
"หนทางที่สงบสุขมีเพียงหนึ่งเดียวคือไม่มนุษย์ก็ปีศาจที่สูญพันธุ์ไปข้างหนึ่งเท่านั้น"
"ความฝันของนายน่ะมันอุดมคติก็จริง"
"แต่ไอ้ฝันหวานแบบนั้นน่ะมันใช้กับความเป็นจริงไม่ได้หรอก"
"ไอ้ที่เป็นไปไม่ได้น่ะก็เลิกฝันได้แล้วย่ะ"
เอ๊กซ่าก็ตอบกลับว่า
"แต่ว่ามนุษย์น่ะถ้าฝันเห็นแล้วก็รู้สึกว่าอาจจะไขว่คว้าฝันนั้นได้"
"ถ้าไขว่คว้าไม่ได้ มันก็ไม่จำเป็นต้องฝันเห็นถึงมันไม่ใช่รึไง"
"แต่ไม่ว่าจะเป็นไงก็ช่าง แต่ถ้าฝันเห็นแล้วละก็มันก็น่าจะไขว่คว้ามาได้ไงล่ะ"
"ต่อให้มันลำบากแสนเข็ญ หรือเส้นทางอันแสนยาวไกลก็ตาม ก็ช่างมันซะ"
"แค่นี้มันก็มีความรู้สึกว่าจะคว้ามาได้แล้วล่ะ"
"ฉันจะคว้ามาให้ดู โลกที่มนุษย์อยู่รวมกับปีศาจอย่างสันติน่ะ"
ชีร่าก็ได้แต่ครุ่นคิด
"ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าจะเป็นไปตามที่ผู้กล้าอ่อนแอนี่พูดนะ.."
"ขอฉันอยู่อย่างนี้ไปอีกซะนิด ท่ามกลางความหอมหวานนี้อีกได้มั๊ยนะ..?"
)
ถ้ามองไกลก็เหมือนเรื่องไกลๆ ปีศาจกับมนุษย์
ถ้ามองใกล้ๆก็เหมือนสังคมสมัยนี้เหมือนกันนะคะ มนุษย์เหมือนกันยังพยายามแยกโน่นแยกนี่ แล้วก็กีดกันกัน พอมีโอกาสก็ทำร้ายกัน
โลกเราเหมือนสงบ แต่จริงๆแล้วก็มีการเหยียดแล้วก็ทำร้ายกันอยู่ทั่วไป
ถ้าคนเราเห็นคนอื่นที่ไม่เหมือนตัวเองเท่าเทียมกับตัวเอง ได้เสมอไปก็คงดีนะคะ...
#1 By wassery_harp on 2008-05-01 23:38