Super Robot Taisen & Fire Emblem Guide

มนุษย์หรือปีศาจใครผิด หาคำตอบได้ใน Superior ตอนที่ 1-2

ความเท่าเทียมของมนุษย์กับปีศาจเป็นอย่างไร ?
มันเคยเกิดขึ้นบ้างไหม ?
มีใครเคยคิดบ้างไหม ?
ทำไมมนุษย์ฆ่าปีศาจไม่ผิด
ทำไมปีศาจฆ่ามนุษย์ถึงผิด
ทำไมมนุษย์ถึงส่งกองทัพไปถล่มรังก๊อบบลิ้นให้สิ้นซาก
ทำไมก๊อบบลิ้นถึงรุกรานเมืองมนุษย์
ทำไมมนุษย์ต้องไปบุกรังมังกรเพื่อหาสมบัติลับ
ทำไมมังกรต้องมาบุกเมืองเผาผลาญจนมอดไหม้
ทำไมมนุษย์ต้องบุกรุกเขตแดนของปีศาจ
ทำไมปีศาจต้องบุกรุกเขตแดนของมนุษย์
ทำไมเขาจึงเป็นผู้กล้าที่ไม่ต้องการสร้างบาดแผลให้ใครทั้งปีศาจและมนุษย์
ทำไมเธอจึงเป็นจอมมารผู้โหดเหี้ยมผู้สังหารสิ้นทั้งปีศาจทั้งมนุษย์

อารัมภบท
ตอนที่ 1 Superior

พล็อตเรื่องราวแม้อาจจะเหมือนกับการ์ตูนเกรดบีที่หาได้ตามทั่วไป
โดยจอมมารสาวได้หลงรักกับผู้กล้าหนุ่มคนหนึ่ง
วันหนึ่งมีผู้กล้าได้บุกเข้าปราสาทที่จอมมารสาวพักอยู่
นางเอกซึ่งเป็นจอมมารได้วางแผนกับสมุนคู่ใจว่าจะลอบตามผู้กล้าไป
เพื่อที่จะสังหารทิ้งเสียมิให้เป็นเสี้ยนหนามในอนาคต
ขณะที่นางเอกลงไปหาผู้กล้าก็เจอมังกรตัวหนึ่งมาขัดขวาง
แล้วมังกรก็ทำการโจมตีเธอ เพราะไม่รู้จักหน้าค่าตาของจอมมารสาวผู้นี้
ผู้กล้าหนุ่มก็เข้ามาสะกัดการโจมตีของมังกรตัวนี้ด้วยดาบคู่กาย ขณะที่มังกรกำลังจะพ่นลมหายใจ(เบรธ)
เธอก็เตรียมใช้พลังมหาศาลที่เป่าให้มังกรตัวนี้ให้ดับแดดิ้นเป็นฝุ่นผงไป
แต่ผู้กล้าก็เข้ามาปกป้องเธออีกคราด้วยเวทมนตร์ป้องกัน
เบรธของมังกรไม่สามารถสะกิดผู้กล้าได้แม้แต่น้อย

จากนั้นผู้กล้าก็เก็บดาบแล้วก็หิ้วเธอหนีมังกรไป ..เพราะเหตุใดไม่ทราบ เธอก็งงแดกว่าทำไมถึงไม่ยอมสู้ต่อ
หลังจากผู้กล้าวิ่งมาพักนึงก็เจอปีศาจรูปปั้นสิงโตมาขวางทางไว้ หนีจระเข้(มังกือ)ปะเสือ(สิงโต)ว่างั้น
ผู้กล้าตั้งท่าอีกครั้ง แต่กลับเป็นไม้ตายวิ่งหลบอีกครา ...
เมื่อพักตั้งหลักได้ เธอร้อนใจปานมึนงงจึงถามว่าทำไมถึงไม่ล้มศัตรูไปซะ แต่โดนกลับว่ามันน่าเบื่อ
แล้วผู้กล้าก็ได้ใช้เวทรักษาแผลที่มือของจอมมารสาวที่โดนมังกรข่วนสะกิด
ทำให้เธอตกใจเป็นอันมากที่ได้รับความปราถนาดีจากมนุษย์เป็นครั้งแรก
และเธอได้ถามกลับว่า "ทั้งๆที่รู้ว่าฉันเป็นปีศาจจะมาช่วยฉันทำไม"
ผู้กล้าได้ตอบกลับกับเธอว่า "เพราะเธอถูกมังกรไล่ตามอยู่จึงเข้าไปช่วย แม้ว่าจะไม่ใช่มนุษย์ก็ตาม"
ทำให้เธอถูกใจผู้กล้าอย่างมั่กๆ .. จึงขอตามผู้กล้าไปด้วย ซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในแผนที่เธอวางไว้
ผู้กล้าจึงตะคอกกลับว่า "ผู้กล้าที่ไหนมันจะเดินไปกับปีศาจล่ะฟะ"
จอมมารสาวจึงเล่นละครต่อว่าเป็นแค่ปีศาจอ่อนแอตนหนึ่งเท่านั้น ถ้าเจอแบบนี้อีกอาจจะซี้แหงแก๋เลยเป็นได้
หลังจากใช้มารยาร้อยแปด แล้วเธอก็บอกนามของเธอมาว่าชื่อ ชีร่า
จอมมารสาวได้ถามผู้กล้าว่า
"ทำไมนายไม่ฆ่าพวกที่ขวางทางละ ? ไอ้ที่แกพูดน่ะมันไม่ลักลั่นย้อนแยงรึไง
ฆ่าทิ้งเสียยังดีกว่าวิ่งหนีกว่าเยอะนะยะ"
ผู้กล้าได้ตอบกลับว่า "ถ้าสิ่งมีชีวิตตายน่ะ มันช่างเจ็บปวดทรมาณนะ ดังนั้นไอ้การจัดการน่ะ มันถึงลำบากไง"
เธอจึงตอบกลับว่า "เจ็บปวด มันเจ็บปวดยังไงน่ะ" เขาจึงตอบกลับว่า "ปีศาจทุกตัวน่ะ คิดแบบนั้นหรอกรึ"
หลังจากนั้นเธอจึงถามว่าทำไมถึงมาที่อันตรายแบบนี้ล่ะ
เขาจึงบอกว่าที่มายังปราสาทนี้ เพราะการขอร้องของชาวบ้านที่โดนปีศาจที่เป็นเจ้าของปราสาท
สั่งทหารปีศาจมารุกรานฆ่าแกงบ่อยๆ เลยกะจะมาคุยให้รู้เรื่อง
ซึ่งเธอก็แย๊บๆว่า "ไม่มีทางหรอกน่า" เขาก็ตอบกลับว่า "ถ้าไม่ลองทำ จะรู้ผลได้ไงล่ะ"
หลังจากนั้นเธอก็ได้ถามประโยคสำคัญว่า
ชีร่า : "ถ้าปีศาจตัวอื่นไม่ฆ่า แล้วจอมมารล่ะไม่คิดจะฆ่าอีกรึไง"
ผู้กล้า : "จอมมารน่ะ ต้องฆ่าซะ"
ชีร่า : "ลักลั่นย้อนแยงอยู่นี่"
ผู้กล้า : "นี่เป็นเหตุผลที่ฉันคงอยู่ยังไงล่ะ"
"เสียงร้องไห้ของเด็กน้อย เสียงกรีดร้องอันน่าเศร้า ทะเลเพลิง เป็นสิ่งที่จอมมารเป็นคนทำให้เกิดทั้งนั้น"
"มีคนตายเพราะจอมมารไปครึ่งโลกใบนี้แล้ว ถ้าจอมมารยังมีชีวิตอยู่ มันก็ไม่วันจบสิ้น"
"ครอบครัวฉันก็โดนแย่งไป"
"ดังนั้นฉันต้องฆ่าจอมมารทิ้งซะเท่านั้นไงล่ะ"

แล้วเขากับเธอก็มาถึงห้องที่เจ้าของปราสาทอยู่ ก็โดนโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวจากปีศาจบนบัลลังค์
เธอหมั่นไส้เลยยิงเวทอัดไม่เลี้ยง เนื้อแขนฉีกขาด ท่อนขาขาดหาย
ปีศาจตนนั้นสะกิดใจว่าเธอน่าจะเป็นจอมมาร เธอจึงจะเป่าให้เป็นฝุ่นผงทำลายหลักฐานซะ แต่ผู้กล้าเข้ามาห้ามไว้
แล้วก็ถูกปีศาจตัวนั้นโจมตีจากข้างหลังทะลุร่างกายหลายแห่งและหนีไป
เธอได้ร่ำไห้เพราะกลัวที่ผู้กล้าจะตายไป จากนั้นก็แสงสว่างเกิดขึ้น เป็นผลของเวทรักษาของผู้กล้านั่นเอง เธอจึงหามผู้กล้าไปพิงกำแพงไว้

หลังจากนั้นเธอก็เดินหลบผู้กล้าออกมา สมุนคู่ใจก็ได้ถามเธอว่า จะจัดการผู้กล้าทิ้งเลยหรือไม่
ชีร่า : "ขอเล่นต่ออีกซักพักก็แล้วกัน"
จากนั้นเธอก็มาเจอปีศาจตัวที่หนีไป ปีศาจอ้อนวอนว่ายกโทษเรื่องที่ทำให้บาดเจ็บด้วย
แต่เธอสังหารปีศาจที่ทำร้ายผู้กล้าด้วยการอัดพลังเวทเข้าไปจนร่างกายปูดโปน กายเนื้อแหลกเหลวเหลือแต่โครงกระดูกเท่านั้น
ชีร่า : "ที่ฉันไม่ยกโทษให้น่ะ คือการสอดมือมายุ่งกับผู้กล้ายังไงล่ะ เพราะฉันจะเป็นคนจัดการเอง"

ชีร่า : "พอรู้สึกตัวว่ามีพลังอันมหาศาล ก็สังหารทั้งมนุษย์และปีศาจนับไม่ถ้วน"
"แต่นั่นก็ไม่ทำให้รู้สึกถึงอะไรซักน้อยนิด"
"ทั้งเสียงกรีดร้อง ทั้งโลหิต ทั้งใบหน้าที่หวาดกลัวบางสิ่ง ซึ่งทำให้รู้สึกดีแค่พริบตาเท่านั้น"
"ไม่รู้เมื่อไรก็ถูกขนานนามเรียกว่าจอมมาร ปีศาจทุกตนยอมรับใช้ มนุษย์ทั้งมวลหวาดกลัว"
"ไม่มีอะไร ไม่มีใคร ที่จะตอบสนองความต้องการของฉันไม่ได้"
"ทุกอย่างเป็นไปตามต้องการ อะไรที่ไม่ถูกชะตาก็แค่ฆ่าทิ้งซะ"
"มีเพียงแต่วันวานอันน่าเบื่อผ่านไป"


"แต่แล้วก็มีลือเข้าว่า มีผู้กล้าที่จะมาฆ่าฉัน ซึ่งให้รู้สึกสนใจเล็กน้อย"
"ผู้กล้าอยู่ๆก็เข้ามาช่วยฉัน"
"..แม้ว่าจะแกร่งก็ตาม.. แต่ก็เป็นไอ้บ้าคนนึง"
"ที่ผ่านไม่เคยถูกช่วยเหลือเลย"
"ทำไมนายนี่ถึงไม่เป็นไปตามที่ฉันคิด"
"..หรือว่าฉันจะชอบผู้กล้าเข้าจริงๆซะแล้ว...?"
"แต่ว่าคงไม่ยอมยกโทษให้.."
"เสียงกรีดร้อง เสียงเด็กร้องไห้ หวาดกลัว โลหิต โศกเศร้า ทะเลเพลิง"
"ทำไมฉันถึงไม่พบนายให้เร็วกว่านี้นะ"
"ถ้าตอนนั้นฉันเข้าใจความหมายซักอย่างละก็..."

แล้วผู้กล้าก็เดินมาเจอเธอที่กำลังครุ่นคิดอยู่ก็ได้ถามว่า "ฆ่าไปแล้วใช่มั๊ย ?" เธอก็พูดไม่ออก
ได้แต่คิดว่าควรจะฆ่าผู้กล้าทิ้งซะที่นี่เลยหรือไม่ แต่แล้วเธอก็ไม่อาจจะฆ่าผู้กล้าได้
"เมื่อไร ที่วันนั้นที่จะมาถึงนะ"
"แต่ขออยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปอีกซักหน่อยละกัน"
เธอก็ได้ตามเกาะผู้กล้าออกไปจากปราสาทแห่งนี้

จบอารัมภบท

แค่อารัมภบท พล็อตเรื่องก็อยู่ในมาตรฐาน แต่จุดพีคของเรื่องนี้ยังไม่ถึง
เพราะเรื่องนี้จะบรรยายถึงความเท่าเทียมของมนุษย์และปีศาจ

ตอน 2 child

ระหว่างเดินทางในทะเลทราย ผู้กล้าและจอมมารก็ได้เจอกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งกลางทะเลทราย
ซึ่งเด็กคนนี้มีนามว่าชิออน เป็นลูกครึ่งระหว่างมนุษย์และปีศาจ ซึ่งจะมีนัยตาของปีศาจ
เมื่อเดินทางมาถึงเมืองหนึ่งกลางทะเลทราย ซึ่งจะรู้ว่านี่เป็นเมืองที่ชิออนอยู่ แต่ถูกขับไล่ออกมา

เมื่อเข้าไปในเมือง ก็เจอชายหนุ่มหน้าบึ้งเป็นตูด ซึ่งมักจะเป็นตัวจุดไฟเรื่องขับไล่ลูกครึ่งปีศาจออกไป
ซึ่งสบถความห่าเหวทุกอย่างออกมาอย่างเวล
"ไอ้เด็กเวรนี่มันเข้าใจใช้ผู้กล้ามาบังหน้า"
"ดูตามันสิ มันคิดจะฆ่าพวกเราอยู่นี่ !!"

ซึ่งหัวหน้าจะบอกว่า ชาวบ้านเค้าใจไม่ดี จึงขอให้ชิออนได้ออกไปจากเมือง
แต่ผู้กล้าไม่เป็นเช่นนั้น มีความเป็นสิทธิมนุษยปีศาจชนสูงส่ง
"แกจะให้เด็กออกไปเดินทางกลางทะเลทรายคนเดียว มันก็ต้องตายอยู่แล้วไม่ใช่รึไง"
"เด็กคนนี้เป็นเด็กไม่ดีรึไงล่ะ"
หัวหน้าหมู่บ้านจะบอกว่าเด็กดีเด็กไม่ดีไม่ใช่ปัญหา แต่เป็นที่มีเลือดปีศาจไหลเวียนอยู่ตะหาก
"เป็นเด็กที่จะถูกฆ่าก็ไม่แปลกอยู่แล้วด้วย"
ผู้กล้าจะสบถด่าว่าทำไมไม่มองที่เนื้อใน ทำไมมองแต่ภายนอกกับสายเลือด แกควรจะปกป้องเด็กสิ
หัวหน้าหมู่บ้านจะใช้คำพูดอันเป็นมนุษย์สูงส่งว่า ฉันจำเป็นต้องปกป้องชาวบ้านจำนวนมาก และเสียส่วนเล็กน้อยเป็นเรื่องธรรมดา

ซึ่งหัวหน้าหมู่บ้านมีความคิดที่ถูกต้องในความเป็นจริง เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา

ผู้กล้าจะหัวเสียมากกับหมู่บ้านนี้
แต่ชิออนจะเอาแต่โทษตัวเอง ซึ่งชีร่าจะบอกให้ชิออนลองบอกความต้องการแท้จริงออกมา
ชิออน : "ผมน่ะนะ แค่ต้องการมิตรไมตริกับทุกคนเท่านั้นเอง"
"แต่ผมดันต้องการสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพราะผมไม่ใช่มนุษย์..."
ชีร่าจะบอกว่า "พวกมันจะพูดอะไรก็พูดไป เรื่องที่อยากทำ อยากพูด ก็พูดไปตรงซะก็หมดเรื่อง"
"จะถูกจะผิดมันก็ไม่เกี่ยวนะ ใครมันหือก็ตบคว่ำเท่านั้น แล้วฉันก็ครองใต้หล้านี่ยังไงล่ะ"

ทันใดนั้นก็มีฝูงปีศาจบุกเมือง
ชาวบ้านทำการขอร้องผู้กล้าให้ช่วยปกป้องด้วย
ชีร่าสบถด่าทั้งหัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้าน และถามว่าผู้กล้าจะช่วยไอ้พวกห่าเหวนี่เหรอ
แต่ผู้กล้าไม่สนใจ ใช้พลังเวททั้งหมดกางบาเรียคลุมหมู่บ้าน
หัวหน้าปีศาจกลุ่มนี้ฉลาดมีความคิด รู้ว่ากางบาเรียขนาดใหญ่อยู่ได้ไม่นานหรอก


ชาวบ้านเริ่มรู้สึกตัวว่าทำไมปีศาจไม่บุกต่อ ชีร่าจะอธิบายไปว่าปีศาจรอบุกทีเดียวตอนเวทบาเรียหมดฤทธิ์
หลังจากนั้นชาวบ้านจะร้องแรกแหกกะเฌอปากหมา
"ทำไมถึงไม่ฆ่าปีศาจล่ะ ถ้าเป็นผู้กล้าล่ะก็ทีเดียวก็หมดฝูงแล้วไม่ใช่รึไง"
ชีร่าบอกว่า "ก็ช่วยเหมือนพวกแกไงล่ะ ผู้กล้าก็ไม่อยากจะฆ่าปีศาจน่ะสิ"
ชาวบ้านเริ่มอลวนปาก้อนหินและด่าทอผู้กล้าอย่างไม่ไว้หน้าด้วยจิตสำนึกอันสูงส่งของมนุษย์

หัวหน้าหมู่บ้านจะถามว่าจะลงโทษพวกเรารึอย่างไร
ผู้กล้าจะตอบกลับว่า
"ถ้าช่วยแม้แต่ชีวิตเดียวก็ไม่ได้ จะเป็นผู้กล้าได้อย่างไร"
"ฉันจะไม่ฆ่าใครทั้งนั้น"
ชีร่าที่อดรนทนไม่ได้จึงแว่บออกมาแหกบาเรียมาโจมตีฝูงปีศาจทั้งหมดในพริบตาเดียว
แต่ด้วยสัญญาที่ให้ไว้กลับผู้กล้าว่าจะไม่ฆ่าใครอีก ก็แค่บาดเจ็บจนล้มกองกับพื้นหมด
ชีร่า : "พวกแกรู้มั๊ย ที่มาโจมตีฉันที่เป็นจอมมารคนนี้น่ะผลจะเป็นยังไง"
แล้วจอมมารจะสั่งให้หัวหน้าปีศาจถอนทัพกลับไป ห้ามมาบุกรุกเมืองนี้อีก


หลังจากปีศาจกลับไปแล้วผู้กล้าก็ถอนเวทบาเรียออก
ชาวบ้านก็เข้ามารุมช่วยเหลือผู้กล้าด้วยสามัญสำนึกห่าเหวอันสูงส่งพร้อมกับพูดว่า "พวกเราทำอะไรลงไปนะ"
ชีร่าเดินกลับมาหาผู้กล้าที่หอบแดกเพราะซ่าใช้บาเรีย แต่ลืมสวมฮู้ดปิดหูปีศาจไว้
ไอ้หนุ่มหน้าตูดหาเรื่องชีร่าว่าเป็นปีศาจ แต่ขณะที่ชีร่าจะเอาเวทยัดให้ร่างระเบิด
ชิออนก็ได้เข้ามาห้ามชีร่าไว้ไม่ให้ฆ่าไอ้หน้าตูด "อย่าทำร้ายทุกคนนะ"
ชีร่าก็เริ่มบ่นกับผู้กล้าอีกว่าทำอะไรมุทะลุ อดทนก็มีขีดจำกัด
ชิออนจะูพูดกับหัวหน้าหมู่บ้านว่า
"พยายามอดทนมาตลอดจนกว่าทุกคนจะเข้าใจ เพื่อที่จะได้อยู่ที่นี่ได้"
"แม้ว่าทุกคนจะด่า แต่ไม่เคยทำร้ายให้เป็นแผลเลยแม้แต่ครั้งเดียว"
"ผมอยากจะอยู่ที่นี่กับทุกคนอย่างมีความสุข"
"..แต่ว่าผมคงเป็นเด็กไม่ดีสินะ..."
ชาวบ้านเริ่มที่จะเปิดใจรับชิออน
แต่ยังมีไอ้เ-ยหน้าตูดตัวเดิมที่มีความเป็นมนุษย์อันสูงส่งโคตรเหง้าเหวที่ไหนไม่รู้ดักดานอีกคนดื้อดึงที่จะสบถต่อ
พยายามอย่างเหลือล้นที่จะปลุกระดมขับไล่ปีศาจออกจากเมือง
แล้วก็จับชิออนไปหวังจะฆ่าทิ้งเอง
แต่หัวหน้าหมู่บ้านเข้ามาช่วยชิออนพร้อมบอกว่า
"ชิออนน่ะเมืองนี้จะรับเลี้ยงเอง"
"ไอ้คนที่ความคิดเห็นนอกคอกน่ะออกไปจากเมืองนี้ซะ"


แล้วไอ้หน้าตูดก็โดนขับไล่ออกไป
ความสงบสุขกลับสู่เมืองกลางทะเลทรายแห่งนี้อีกครั้ง